Tuesday, March 31, 2009
Ang Totoong Istorya ng Buhay Ko sa Dubai
Thursday, March 12, 2009
Brooom Brooom (I've Been Tagged!)
yanah
axel
toyz
Tuesday, January 27, 2009
Golden Hearts in Golden Acres
When: Jan. 24, 2009 11:00 am - 3:00 pm
Ang alam ng karamahin ay puro kalokohan, katatawanan at kabastusan lang magaling ang mga greenies. Ang nde nila alam ay may ginintuan puso din kami, handang tumulong at magpasaya ng mga tao. Isang tunay na kapamilya mong maituturing ang mga greenies.
Sa pangalawang pagkakataon, muli na naman nagkaroon ng outreach program ang greenpinoy family . But this time, sa mga oldies naman kami nagbigay aliw. Makikita naman ang bakas sa kanilang mga labi, ang kanilang mga matatamis na ngiti.
Iba't ibang kwento ng kanilang buhay ang aming natunghayan. May mga lola's at lolo's na nakakaloka, may mga bonggang bongga din, may mga pasaway, may mga palabiro, meron din "maalala mo kaya" moment, meron mga palaaway, meron masungit, meron palakaibigan, meron din mabait. hahaha at meron akong dalawang lola don na nde ko malilimutan dahil un isang lola eh nasungitan ako ng todo (ang tarush ni lola promise!)at yun isang lola naman na naging kaclose ko din, hinamon ko sya ng table tennis pero ako naman ang natalo hahaha kakahiya tuloy. Magaling talaga si lola magtable tennis kahit na matanda na sya ay may papektus pektus pa syang nalalaman... o diba san kapa?
Nde lang sila ang napasaya namin dahil kahit kami mismo ay may naramdaman na tunay na kagaligayahan dito sa puso... oo dito sa puso! Iba ang sayang at pakiramdam ang makitang may napapasaya kang tao. Marami akong natutunan at narealize sa pagpunta namin don.
Ang magpaalam sa kanila dahil kelangan nang umalis ay napakahirap dahil umaasa silang kami'y babalik at magkikitang muli. huhuhu
Muli ako din ay nagpapasalamat sa lahat ng taong sumuporta at tumulong upang maisagawa ang programang ito (pati narin yun mga nasa ibang bansa) ... Sa mga nde nakasama, sa susunod sumama kayo! hahaha
Maraming salamat din kay chroneicon at kay cyberlola at sa lahat ng nagpunta!!!
Wednesday, December 3, 2008
Bunjee Jumping
Friday, November 28, 2008
Ang Bulag at ang Lumpo
Noong nakaraan na huwebes, Nobyembre 27 sa taong kasalukuyan, alas nuebe ng umaga, nag punta ako sa Pedro Gil, may mga inasikaso lang na bagay-bagay. Maaga akong natapos mga 11 am ata, after ng lakad na yan meron pa akong kakatagpuin na kaibigan na nagmula pa sa ibang bansa, ang usapan namin ay 4:00 pm. So tumambay muna ako sa Robinsons Manila. At dahil mahaba pa ang oras ng paghihintay, ninais ko munang manuod ng sine.
Hmmm maraming magagandang palabas, nde ko alam kun anu ang panunuorin. Nde ko pinili ang twilight at bolt dahil may mga kaibigan na kong nagyaya na manuod nun. Kaya nag isip ako ng iba. Hanggang sa nakapag desisyon akong yun mga idol ko nalang ang panunuorin ko…
Papasok sa sinehan, namili ako ng uupuan, syempre don ako sa tipong walang makakatabi sken… dahil nde ako sanay na manuod ng mag isa lng, first time kong manuod ng mag isa, promise! Habang nanunuod, may umupong lalake sa bandang kaliwa pero mga 2 upuan ang pagitan. Ang nasa kanan ko naman lalake din pero may 2 upuan din ang pagitan sken (dahil naglagay talga ako ng paper bag sa mga tabing upuan ko). Medyo maingay ang dalawang lalake, puro comment… comment…comment… at tawa narin.. so hinayaan ko lng sila… pero nde talaga ko makatiis sa na aamoy ko (amoy matatanda na ewan), kaya lumipat ako ng upuan. Habang naglalakad sa loob ng sinehan at nag hahanap ng pwesto, kitang kita ko ang mga nanunuod. Oh my gulay! Natawa nalang ako sa sarili ko! Halos lahat ng nanunuod e matatanda na! promise walang biro! May nakita pa nga akong matandang lalake na may dalang tungkod at nakasalamin pa! meron din dalawang mag asawa na matanda narin. Nde ko alam kun bket puro matatanda ang nanunuod. Feeling ko ako lang ang bagets don! Nung nakalipat na ko ng upuan, talagang unti unti kong nilingon ang ulo ko pataas at tignan ule ang mga tao… puro talaga matatanda! Ewan ko ba, Ok naman un napili kong palabas. Nde naman jologs. Maganda naman. Sabi ko nga baka naman na wow mali ako? wag nyo nalang cguro alamin kun anu yun pinanuod ko...
Anyways nde yan ang kwento ko. Dahil malayo sa title ko. Gusto ko lng din ishare ang nangyari sken nung araw na yan… so mga 3:00 pm na, nag txt sken ang immeet ko at sabi mga 6:00 pm na lang daw dahil kakaalis lang daw nya ng bataan! Gosh masama pa naman pakiramdam ko nun time na to! Masakit parin ang lalamunan ko at nilalagnat na ko.. pero cge aantayin ko pa rin sya.. hay naku no choice ako kundi ulitin na lang ang palabas, pero this time tinulugan ko nalang sya…
6:00 pm nagkita na kmi nag kausap ko… kwento.. kwento… kamustahan… at yehey may pasalubongs aketch! Pero nde ko naman makakain coz masakit nga lalamunan ko.
Pauwi na ko, pag labas ko ng Robinsons nag lakad ako hanggang papuntang LRT. Ok lang maglakad coz marami din naman naglalakad at sanay narin ako maglakad don dahil nun college pa ko don kami madalas dumaan ng x ko.
Habang nag lalakad, sa di kalayuan may naririnig akong isang tinig na muling kumurot sa aking puso dahil sa ganda ng kanyang boses… excited na ko makarating sa bandang unahan dahil alam ko don nag mumula ang tinig ng isang babae… Nung matagpuan ko na ang tinig, nde ko alam kun anu ang mararamdaman ko. Nde ko namalayan na nakangiti na pala ang aking mga labi pero ang aking damdamin ay may halong lungkot. Tila gustong lumuha ng aking puso.

Isang lumpong babae na may hawak na mikropono at isang lalakeng bulag na may hawak na gitara na may lata sa kanilang harapan. Muli ko silang namukhaan makalipas ang mahabang panahon. May halong tuwa dahil sila parin ang dalawang talentadong pulubi na nakikita namin tuwing dadaan kami ng x ko don… may halong lungkot sa kadahilanang nde ko maipaliwanag…
Maraming tao ngayon na kumpleto pa ang pangangatawan at maliliksi pa pero ang hanapbuhay naman nila ay ang pang hoholdap, pang issnatch, pang durukot, pang durugas at kun anu anu pa. nde katulad ng dalawang taong ito na sa marangal parin ang kanilang ginagawang trabaho upang may pang tawid lang kanilang gutom. Sa mahabang panahon silang nag titiis ng ganung uri ng pamumuhay. Kun may magagawa lang sana ako. Pero mumunting dasal lamang ang maibibigay ko sa kanila.
Monday, November 3, 2008
Na-tag ako ni Lethalverses. NDEs.
************
College days. EAC dormitory
Katatapos lang ng klase at ako’y dumiretso sa dorm, naabutan kong natutulog ang aking kasama sa kwarto kaya nakitulog narin ako. Ang sarap ng tulog ko, sa sobrang lalim parang ayoko ng gumising. Napadilat ang mga mata ko, nakikita ko ang paligid ng kwarto namin. Gusto kong bumagon pero nde ko maigalaw ang mga katawan, kamay at paa ko. Sinubukan kong igalaw ang mga daliri sa paa ko pero wala akong maramdaman. Sumisigaw na ko ng malakas na malakas pero walang lumalabas na boses sa bibig ko. Napahinto ako at nag-isip kun anu na ang nangyayari sken.
Matikas akong nagpupumiglas na tila may nakabalot sa buong katawan ko para nde ako makagalaw. Pilit ko pa ding sinisigaw ang pangalan ng kasama ko sa kwarto at nang-hihingi ng tulong ngunit parang nde nya ko marinig. Paulit ulit ang mga pangyayari. Hanggang sa napagod na ko. At nang bigla nalang pumasok sa isip ko na dapat within 10 seconds magising na ko kundi malalagutan na ko ng hininga.

10
9
8
7
6
5
4
3
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ito ay kapanahunan ng may boyplen pa ako pero nde alam ng mga magulang ko. Nag paalam ako na makikipag kita lang ako sa kaibigan ko pero ang totoo ay kay "X" ako makikipag kita. Maaga akong umalis ng bahay dahil maaga ang usapan namin. Sumakay ako ng jeep papuntang baclaran (from sucat à baclaran). Mahilig akong umupo sa unahan ng jeep na katabi un drayber kaya don ako pumwesto. Sa trenta minutos na pag lalakbay naging ok naman ang biyahe namin hanggang sa may narinig kaming putok ng baril. Napahinto ang drayber sa pagmamaneho. May nakita akong dalawang lalakeng naghahabolan sa daan. Ang isa may dalang bakal at yun isa naman may dalang baril. Naabutan nung isang lalake ang kanyang hinahabol at don sila nagsapakan sa harap mismo ng jeep namin. Binunot ng lalake ang kanyang baril at nagpapaputok pero nde nya matamaan un lalake dahil pilit nyang sinasangga ito. Kumusta naman, kun san san napupunta ang balang pinuputok nya. Natakot ako at natulala. Nde ako alam ang gagawin, gusto kong lumabas ng jeep at tumakbo pero baka tamaan lang ako ng ligaw na bala pag ginawa ko yun. Napabulong nalang ako kay manong drayber na paandarin na un makina ng jeep at kumaripas nalang ng takbo! Pero si manong feeling nanunuod lang ng isang aksyon na pelikula at nde nya pinapansin ang mga nagpapanic nyang mga pasahero. Hanggang sa binatukan ata sya ng isang matandang babae sa likod nya at don lang sya natauhan na dapat na nga syang umiwas sa gulong yon.
Natulala at kinabahan ako sa mga pangyayari. Panu nga kung natamaan nga ako ng ligaw na bala? Nde pa naman alam ng mga magulang ko kun nasan talaga ko dahil nag-sinungaling lang ako sa knila, parang nakonsyensya effect tuloy ako. Parang gusto kong kausapin si Lord nun at sabihin na wag muna ngayon Lord, gusto kong humingi ng tawad sa mga magulang ko dahil sa mga nagawa kong kasalanan at sa pag-lilihim sa knila ng mga pinag-gagagawa ko sa buhay ko.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Tama si LV na dapat sa bawat yugto ng buhay naten dapat tyong magpasalamat sa Diyos! We never know kun kelan nga tyo mamamatay dba? Pwedeng mamaya o kaya bukas. Aba malay naten, nde naman naten masasabi dba? Kaya dapat sa bawat segundo ng buhay, gawin naten itong makabuluhan at makasaysayan. Ibuhos na naten ang lahat ng ngiti at tawa sa mundong ito. Wag masyadong problemahin ang mga problema. Problema na nga, po-problemahin mo pa! Hehehe. At dapat matuto tyong mag-appreciate ng mga simpleng bagay sa paligid. Maliit man o malaki dapat mag-pasalamat pa rin tayo.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Cge makiki-tag narin ako… dahil nasa listahan na ni LV ang gusto ko sanang i-tag, kya ang itatag ko na lang ay sina:
taraannn....
Thursday, October 30, 2008
"Case Unclosed"

Sa may bandang kusina piniringan ang kanyang mga mata. Walang kamalay-malay kung anu ang gagawin sa kanya. Ang isang kabarkada kumuha ng isang tubo o pamalo at hinampas-hampas ang kanyang katawan. Pati ang kanyang ulo at paa hinampas din. Sumisigaw… Nag-mamakaawa… Nag-hihinagpis, ngunit walang magawa dahil pati mga kamay nakagapos din. Pilit na umaawat ang kanyang kasintahan upang huwag lang syang masaktan, ngunit isa lamang syang babae, walang sapat na lakas para awatin ang mga barkadang lalake.
Malakas ang kanilang sound system kaya akala ng security guard ay pawang nagkakatuwaan lamang ang mga tao sa loob ng bahay. Nagpupumilit lumaban ang kanyang kasintahan, ngunit pati sya ay dinamay! Hinampas! pinalo sa ulo! Patuloy ang mga magbabarkada sa pananakit sa dalawa, na pawang tuwang-tuwa pa sila sa mga pinag-gagagawa nila. Ang kanilang mga katawan ay tipong naging lantang gulay na. Hanggang sa nawalan ng malay o tuluyan na ngang nawalan ng hininga. Hindi pa rin sila nakuntento at sinunog pa nila ang buong bahay!
Kinaumagahan, isang abo na tahanan at dalawang bangkay ang tumambad sa isang inang nag-hihinagpis sa galit.
Ang kwentong inyong nasaksihan ay ang kwento ng pagkamatay ng aking pinsan na 16 years old pa lamang ng mga panahong iyon. Nakakapang-hinayang dahil sobrang bait at gwapo pa naman ng pinsan kong iyon (kamukha si Richard Guiterrez). Na hanggang ngayon nde namin mawari kun anu ang dahil kun bket nila nagawa yun.
Nakakalungkot man isipin dahil hanggang ngayon nde parin nabibigyan ng katarungan ang karumal-dumal na krimen na iyon. Tuwing naaalala naming ang mga pangyayari yun, ang tanging hawak lamang namin upang magkaroon kami ng tibay ng loob ay ang panalangin at konsensya nalang sa mga gumawa nun.
Friday, October 24, 2008
Ang kwento ni Moto(rola)
2:30 pm na at nde ko parin sya nakokontak… libot.. libot ule… nag tanung na ko sa security guard kun san merong matinong telephone booth… at tinuro nya ko don sa isang sulok… hay buti naman at gumagana na… nag-hulog ng piso… nag dial ng numbero sa bahay… kinausap ko si mama na kun pwede tawagan nya yun kaibigan ko dahil alam ko meron syang numero ng kaibigan ko… aba isa din tong pasaway si mama at binura na daw nya un numero… sabi ko idouble check nyang mabuti at kun sakaling makausap nya, sabihin na sa starbucks na lang ako maghihintay sa kanya…(nagkakalikot sya ng cellphone nya) at ayun meron pa daw syang numero, nag-aantay pa din ako sa telepono habang tinatawagan nya… ring… ring…ring… ring… wala daw sumasagot… tinanong ko sya kun yun smart ba yun tinatawagan nya.. sabi ni mama “anak e2 un number oh… +97150*******” … ngeekk anuber? yang yun number nya sa dubai!!!! Grrrr so wala talagang pag-asang makontak sya…
Palakad lakad, nag-babaka sakaling makita ko sya sa loob ng Trinoma… nag-iisip ng ibang paraan… hanggang sa kakalad ko napunta ko sa food court… may nakita akong isang babae na kumakain…. Napahinto ako at nag-isip na kun pede makiusap ako sa babae na hiramin ang cellphone nya at isasalpak ko lang simcard ko… aba ayaw pumayag!!! Mukhang nde sya naniniwala sa sinasabi ko at mukhang akala nya eh mandurugas akong tao… hmmmpp ok fine kun ayaw mo edi wag… lapit ako don sa guard at nagtanung din ako kun pde makihiram ng cellphone at nag explain pa ko para nde naman ako pag-isipan ng masama… ngeek walang cellphone si manong guard at bawal daw cellphone habang nakaduty sila… balik ako sa food court at may nakita akong mag syota… kakapalan ko na mukha ko ule… nag explain ako at nanghiram ng cellphone at wakas pumayag sila… sinalpak ko ang sim ko sa cellphone nila… anak ng santakidiburibot!!! Nde naka save sa simcard ko ang number nya!!! nasa phone memory ko!!! Grrr…Hay… anu na gagawin ko?? Umupo muna ko at sinubukan kong kalikutin ang cellphone ko…baka sakaling gumana.. hinampas ko na sya sa palad ko baka may konting piyesa lang na nausog… hay wala pa din… tinitigan ko sya… aba nagvibrate!!! Nde ko alam kun text ba un o tawag… aba mahaba-habang pag-vivibrate ito ha!!! Malamang tawag!!! Edi sinagot ko… haayyy salamat… buti at nag kausap rin kami… so ayun nagkita na rin kami sa wakas, kumain at nag chikkahan kami hanggang 7 pm.
Bago ako umuwi dumaan ako sa starmall kila kuya para ipagawa ang cellphone ko… sabi ko, gumagana sya pero wala akong makita sa screen. Binuksan nya ang cellphone ko at ni-diagnose… meron syang nakita sa isang maliit na piyesa na may puti-puti… sabi nya sken “ayan kita mo yan?? Nde gumana LCD ng cellphone mo dahil dyan… alam mo ba kun anu yan?? Pawis ata yan eh..” Nyhahaha putek na yan!!!! Naalala ko sa MRT nung dukutin ko sya sa maselang bahagi ng katawan ko na medyo mamasa-masa pa sya… nyhahaha kase namen… dahil pla sa pawis!!! sang damak-damak ang inabot ko na problema ng dahil lang sa pawis!!!
Wednesday, October 22, 2008
Usapang ama
Isang umaga sa isang hapag kainan, masayang sabay sabay kumain ang ina, ama at ang anak. Kwentuhan… kwentuhan…kwentuhan… hanggang sa mapunta ang usapan sa:
Ina: anak, buti naman nde na mainit ang ulo ng tatay mo ngayon.
Anak: uu nga eh, lam mo ama dapat binabawas -bawasan mo yang pagiging mainitin ng ulo mo eh.
Ina: uu nga anak eh, madali talagang mainit ang ulo ng ama mo eh
Anak: (habang sumusubo ng kanin at sausage) Naalala ko nga dati noong maliliit pa lang kami, maliit na bagay lang nag iinit na agad ulo mo… pinapalo mo na kami agad!
Ama: Aba pasalamat nga kyo dahil kun nde ko kayo dinisiplina ng mabuti eh nde kayo magiging ganyan ngayon
Anak: oo nga andon na kami sa disiplina.. pero mali un paraan mo ng pagdidisiplina mo samin.
Ama: (habang naghihimay ng pritong isda) asus anung mali don?
Anak: konting bagay lang pinapalo mo na kami ng sinturon, pagkakamali ng isang anak, lahat damay na! naalala ko pa nga dati pinapaluhod mo pa kami sa monggo o kaya asin tapos meron pang libro na nakapatong sa dalawang kamay namin. Kaya nun bata ako kapag naririnig kong nagagalit kana eh diretso nako nagpupunta ng banyo at maglolock ng pinto… one time pa nga, dali dali akong pumanik sa hagdan at nag lock ng pinto ng kwarto para nde mo lang ako masuntok at mapalo ng sinturon eh
Ina: (habang hinahalo ang timplang kape) oo nga ama naalala ko yung mga yun, kahit nga ako sa sobrang lakas ng suntok mo eh tumilapon pako sa ref naten eh
Nagtawanan ang lahat sa pag kakawento ng ina. Sa ganitong pagkakataon parang ok lang balikan ang masalimuot na nakaraan dahil alam ng lahat na tapos na iyon.
Anak: Alam mo ama, para saken mali yun ganung paraan mo ng pagdidisplina samin.. alam mo kung baket??
Ama: cge nga baket?
Anak: Unang una, nagkaroon kami ng takot syo… bata pa lang kami nun at may takot na kami syo. Pangalawa, ang dami naming bagay na nililihim syo, dahil pag nalaman mo, alam namin na magagalit ka. Pangatlo, bilang anak syempre gusto naming maging open sa mga magulang para makapag bigay kyo ng payo sa amin, pero dahil sa takot namin syo, lahat ng problema namin ay isina-sarili na lang namin. Pang apat, oo inaamin ko nung bata pa ako nag karoon ako ng sama ng loob sayo, pero ngayon wala na.
Ama: ahh may sama ka pala ng loob saken ha? (pabirong sabi ng ama habang kinukurot kurot at kinikiliti ang anak)
Ina: o ayan ngayon alam mo na ang mali mo… at yan ang naging resulta sa mga anak mo… ang isa pang mali syo eh nde mo matanggap na mali ka. Lagi ka na lang tama. Hehehe
Anak: Ni nde mo nga alam na nag ka boyfriend ako eh. Nung debut ko, lahat ng bisita, lahat ng kamag-anak pati mga katulong naten alam kun sino yun bf ko don.. eh ikaw lang ang nde nakakaalam. Nyhahahaha
Ama: Ah ganun ha? Ikaw naman Ina kinukunsinti mo pa ang anak mo… eh kun nabuntis agad yan?
Anak: Yun nga eh, pasalamat ka dahil nde ako ganung klaseng anak! Yun iba dyan the more na higpitan mo sila is the more na nagpipiglas sila at nagrerevenge pa! Pasalamat ka at may maganda at mabait kang anak! (pabulong at pabirong sabi ng anak)……..
**Nitong buong linggo ko, naging highlight ata ang buhay ko sa AMA. Nung isang gabi lang may naka chat ako at ang pinag usapan namin ay tungkol sa isang ama din. Hanga ako sa kanya! Yun lang masasabi ko sa kanya. Pero nung may sinabi sya sken na “Kaya ikaw, kyo, mahalin nyo father nyo lalo”, parang natigilan ako ng ilang sandali at nag isip. Kasi nung bata pa ko inaamin ko nag karoon talaga ako ng sama ng loob sa father ko! Dumating pa nga ko sa point na, sabi ko sa sarili ko na sana iba na lang ang naging ama ko. Alam ko mali ang ganung pag iisip pero dahil sa panahong yon masama talaga loob ko sa kanya.
**Naalala ko din dati laking tuwa ko nang ako’y magccollege na dahil mag dodorm na ko at ma-leless na ang panahon na makakasama ko sya (every Saturday at Sunday lang akong nasa bahay).
**Umabot din ako sa point na ilang taon ko syang pinagdasal para lang magbago na sya. At sa awa ng diyos after nung pagka graduate ko ng college don ko napansin na medyo nag bago na sya. Dahil nung mga panahong yon, don ata sya natauhan sa sinabi ng kuya ko na “Alam mo masaya na sana tong pamilyang to eh…kaya lang ng dahil syo……...” . Nag aaway yan sila ng papa ko at ng kuya ko ng marinig naming lumabas yan sa bibig ng kuya ko. Mahabang panahon bago kami imikin ng papa ko at parang simula nun don sya nagbago… siguro may narealize sya don sa sinabi ng kuya ko…. Kaya laking pasasalamat talaga naming pamilya at medyo nag bago na sya. (Maraming salamat talaga Lord!)
**Haayyy. At kaninang umaga super na badtrip na naman ako sa kanya… Simula nun nagbago na sya, ngayon lang ako ule nabadtrip sa kanya. Parang gusto kong tumakbo, umiyak, lisanan ang lugar, kumawala, sumigaw at kung anu anu pa!
Diyos ko bigyan nyo po ko ng mahabang pagpapasensya, unawa, at pagmamahal.
**Ganun pa man at sa kabila ng lahat “MAHAL NA MAHAL KO PARIN SYA”
